fbpx Menu

Goede voornemens starten op de Oliebollenbootcamp

Met 2020 in het vooruitzicht heb ik mijzelf doelen gesteld. Ook wel goede voornemens genoemd.

Terugblik

Enthousiast begonnen in het voorjaar van 2018, mijzelf verbaasd door deel te nemen aan meerdere runs waarvan 2x de 19km gelopen te hebben. Ik snap nog steeds niet hoe, ik vind hardlopen namelijk helemaal niet leuk.

Einde zomer 2018 was ik aardig op conditie en beschikte ik ook wel over een portie kracht. Trainen ging lekker. Tijdens een avondje boulderen ging het mis. Daar zijn wat scheurtjes in de spier van mijn rechteronderarm ontstaan. Het deed geen pijn, maar mijn onderarm liep binnen de kortste keer helemaal vol en ik had krachtverlies. Een roerige tijd brak aan, dit in combinatie met een tegenwerkende arm waardoor ik veel oefeningen niet mee kon doen zorgde voor een hele grote motivatie dip.

Voorsprong op jezelf

Remko had al een aantal maal iets gepost over ‘voorsprong op jezelf nemen’ door eerder te starten met je goede voornemens.


“Doe lekker mee met de oliebollenbootcamp, het wordt niet zo zwaar.” It would be fun, they said…

Een grote groep sporters deed fanatiek mee. Toch wel gaaf hoor om met een groep van 17 gelijkgestemden te mogen sporten. Geeft een fantastische vibe en motiveert extra om niet op te geven. Net even dat stapje harder zetten, toch nog even meedoen met de serie oefeningen.

Ik liep, zoals verwacht, achteraan. Na 8 maanden helemaal niets doen is dit mijn prijs. Er zal hard gewerkt moeten worden om weer een beetje op niveau te komen. Wel heel gaaf om de vooruitgang bij anderen te zien!!

Een rustige training zou het worden… ik hoor het ‘em nog zeggen. We begonnen met 1x burpee, rondje lopen, 1x burpee + 2x jumping jacks, rondje lopen, 1x burpee + 2x jumping jacks + 3x jump squats, rondje lopen, 1x burpee + 2x jumping jacks + 3x jump squats + 4x opdrukken… enzovoort.
Na de laatste oefening in die reeks, 20 burpees, kon ik aan het zuurstof. Een piepende stofzuiger was niets vergeleken met het geluid van mijn ademhaling.

Alsof dit nog niet genoeg was deden we aansluitend nog een drietal ronden met 1 minuut een oefening en 20 seconden rust. Meerdere malen heb ik gedacht “ik stop ermee, lukt niet meer, ik ben op.” Maar iedere keer weer zag ik de fanatieke en gemotiveerde koppies van mijn medesporters, tja ik kan dan toch niet opgeven? Iedereen doet mee en blijft doorgaan.

De oliebollenbootcamp werd afgesloten met, hoe kan het ook anders, het nuttigen van een oliebol en warme chocomel.

Op 1 januari stond ik op met een portie spierpijn van hier tot St. Juttemus, maar oh wat was ik blij en trots dat ik die voorsprong op mijzelf genomen heb.